czwartek, 26 maja 2016

To kiedy ten pierścionek, kochanie?


autor zdjęcia: Brooke Cagle, źródło: www.unsplash.com

- Tak ją kocham, wiesz? – Mówi do mnie jednocześnie poprawiając okulary. Tak ją kocham mocno, że mógłbym dla niej wszystko. Wiesz, no wszystko co by tylko chciała. 

Wskazuje ruchem głowy w jej stronę, ktoś go na sekundę zagaduje, on coś pośpiesznie odpowiada. Ja stoję. Jak słup soli. Stoję jak wryta na środku sali. Z talerzykiem, łyżką sałatki na nim, kawałkiem chleba w dłoni i dumam nad tym, co przed momentem usłyszałam. Takie deklaracje są… są zupełnie niepodobne. No niepodobne do niego.

- Weź sobie ten schab jeszcze – Czarek dodaje po chwili. 

Biorę. Bez dyskusji - biorę. Jestem w szoku, działam mechanicznie.

- Zaliczka zapłacona – jego ciepły głos znów wyrywa mnie z osłupienia.

- Zaliczka? Na salę?

- Jaką salę? Coś Ty! Na działkę. No wiesz, znaczy się ten, no, no na budowę.

***

- Nie przedstawisz nas? – Julia wyłania się niczym syrena z oceanu. Nagle, niepostrzeżenie, z zaskoczenia. Staje za mną, chwyta mnie za ramiona, opiera na mnie swoją brodę, uśmiecha się zalotnie.

- Czarek – Julia. Julia – Czarek. Nadrabiam pośpiesznie ekspresowe zapoznanie. Co tu robisz Julka? Dopytuję. Miało cię nie być. To znaczy wiesz, jakoś zupełnie się nie spodziewałam - jąkam się widząc przed sobą moją kuzynkę.

- Miło poznać - Julia śmiało podaje rękę Czarkowi.

- To ja… To… Nie będę paniom przeszkadzał – Czarek reaguje taktownie, widząc moje lekkie zmieszanie. Do później Kalina - puszcza mi oko i wolnym krokiem się od nas oddala.

***

- To ten Czarek? Kalina! - Julia jest podekscytowana. Płoną jej policzki, tupie nogami jak mała dziewczynka.

- Ten i co z tego? – Mam wrażenie, że robię się lekko nieprzyjemna. 

- Kalina, ja o nim marzyłam chyba od dziecka. No wiesz, że on kiedyś będzie mój. Mój. A tu taka okazja!

- Julka, to co mówisz, nie obraź się, ale jest to zwyczajnie głupie. Czarek ma dziewczynę - o tam, wskazuję jej na nich dyskretnym ruchem głowy. Więc chyba się lekko spóźniłaś.

- Dziewczyna, to nie żona Kalina. Zrozum to, wreszcie to zrozum. I nie mów mi, że to, że się kocham w realnym facecie jest głupie. Głupie to jest to, że kiedyś zakochałam się w Bartku Wronie - dorzuca swoje trzy grosze i wybucha śmiechem. Ciebie nie uczono Kalina, że w życiu trzeba walczyć o marzenia? I ja moja droga, ja o nie zwyczajnie zawalczę.
 
***

- Taki bym chciała, o ten - Laura palcem wskazuje na jedną ze stron, kiedy wspólnie wertujemy katalog jednej z jubilerskich sieci. Z niebieskim oczkiem, zawsze o takim marzyłam.

- Planujecie zaręczyny? – szczerze się uśmiechnęłam.

- Nie no wiesz, planujecie to za duże słowo. Zresztą, co ja tu mam do gadania, przecież to Czarek musi chcieć i jeśli o tym mowa, to ewentualnie on może coś w tym temacie zaplanować.

- Ale możesz mu wspomnieć… No wiesz, no chyba. Zasugerować, podpowiedzieć, katalog podsunąć.

- Kalina, znasz mnie. Wiesz jaka jestem diabelsko tradycyjna. Poczekam. Wiesz, warto czekać na dobre, które ma nadejść. Szczególnie na to niespodziewane.

***

- Wiesz, że Laura ciągle truje Czarkowi o ślubie? – Mówi mi rano Krzysiek przy śniadaniu. 

Parskam śmiechem. 

- Czemu się śmiejesz? – pada jego kolejne pytanie.

- Krzyś, Laura? Nie coś, ty to niemożliwe. Przecież… - nie daje mi jednak dokończyć zdania.

- Poważnie. Wiesz, mówił mi, że ją kocha. Że bardzo, nad życie, że no jest boska w łóżku, że dom, że budowa, ale że ślub to wiesz, no to nie. Nie jego bajka. On nie chce takiego życia… No takiego wiesz, no naprawdę. 

- Nie jego bajka? – nieco się oburzam. To na cholerę zawraca dziewczynie głowę. Naprawdę? Nie no jasne, przecież działka i budowa to takie życie na niby - kolejny raz parskam śmiechem, tym razem jednak kpiąco.

- No wiesz, on nie chce się czuć, jak to ujął zobowiązany. Ja to nawet…

- Nawet mi nie mów, że to rozumiesz.

- Rozumiem.

- I chcesz mi powiedzieć, że Laura naciska na jakieś poważne kroki? 

- No tak, chce jakiś pierścionek, czekaj, z różowym oczkiem?

- Niebieskim.

- Niebieskim.

- Zaraz? A skąd ty o tym wiesz? 

- Nieważne – odpowiadam. 

Chwytam za telefon, wykręcając numer telefonu Laury. 

Nie odbiera.

***

- Laura? - podnoszę pośpiesznie słuchawkę, reagując na dźwięk telefonu. Przysnęło mi się na sofie.

- Nie Laura, Julia, może być? – słyszę jak moja kuzynka szczebiocze do słuchawki.

- Może - szepczę zrezygnowana, jednocześnie ziewając.

- Czemu szepczesz? Nie możesz gadać? Nie jesteś sama?

- Mogę. Nie wiem. Gadam. Znaczy gadaj, coś się stało?

- Umówiłam się z Czarkiem - mówi rozentuzjazmowana.

- Jak to?

- Normalnie. No wiesz, żadna randka. Na razie. Po prostu przymocuje mi antenę. To znaczy dopiero jak ją kupię. I jest taka sprawa, słuchaj, jesteś w stanie pożyczyć mi jakąś stówę?

- Jakąś?

- No konkretnie to nie jedną, a pięć. To jak, poratujesz cioteczną siostrę? No nie daj się prosić, oddam po dziesiątym, Kalina? Jesteś tam, Kalina.

Byłam. Niestety byłam.

***

- Ta Twoja kuzynka jest szalona. Byłem wczoraj u niej…

- Przywiesić jej antenę. Wiem.

- Wiesz?

- No tak, mówiła mi. 

- Rety, mówiła Ci o mnie - dostrzegłam promyki ekscytacji w jego oczach. A co mówiła? No mów no, mówiła coś jeszcze?

- Co u Laury? - przerywam jego radosne świergotanie.

- U Laury… Wiesz. Ostatnio mniej się jakoś widujemy. Chyba nam się nie układa. No i wstrzymałem chwilowo ten kredyt.

- Dlaczego? - wyrywa mi się, prawie krzyczę.

- Nie wiem, chyba mnie poniosło. Taka odpowiedzialność, nie jestem na to zwyczajnie gotowy. Na plany, domy, żony, dzieci, wspólne konta…

- Zaraz moment, to na co do cholery zawracasz bezczelnie dziewczynie głowę? – byłam jawnie oburzona.

- No wiesz… To nie tak. Właściwie to już chyba przestałem. To co Julia mówiła? Wiesz, że ja nie wiedziałem, ze realnie istnieją takie kobiety? Samodzielne finansowo, niezależne, bez oczekiwań, bez zbędnego patrzenia w przyszłość? Takie czerpiące garściami  z tego co mają dziś, takie co nie pytają o jutro… To jest wiesz, to jest świetna sprawa…

***

- Zo-sta-wił-mnie… Zo-sta-wił-jak-mógł-nie-na-wi-dze-go – Laura szlochała do słuchawki. –Chuj-je-den.

- Laura- co Ty mówisz? Nie poznawałam jej słownictwa. 

- Gł-wę-mi-ty-lko-za-wra-cał. –No-chuj-mówię-ci-je-stem-zdruz-go-ta-na. –I-dę-się-u-pić. Mu-szę.

- Nigdzie nie wychodź - przytrzymałam słuchawkę ramieniem, jednocześnie wsuwając na lewą nogę prawego buta. Szlak…

- Co-mó-wisz…

- Nic, czekaj na mnie. Już jadę.

***

- Zaprosiłem Czarka na grilla - Dobiega mnie głos Krzyśka, który leży aktualnie pod naszym autem, tuż obok garażu.

- W porządku - odpowiadam i taszczę się z długim wężem, by podlać ogródek.

- Z Julką.

- Odwracam węża i pryskam na niego.

- Zwariowałaś? - drze się wniebogłosy.

- Przepraszam, oniemiałam - mówię zresztą zgodnie z prawdą. Nie miałam w zamiarze kopać… (polać) leżącego.

- Nie bądź uprzedzona. To jego wybór. To mój przyjaciel Kalina, nie mogę z tych spotkań ot tak zrezygnować. Wybrał Julię, bo Julia nie ma oczekiwań. Laura chciała domu, dzieci…

- Ślubu - dodaję

- Ślubu - powtarza za mną.

- Julka bierze to, co on jej daje. Korzysta, chwyta, łapie. Wyjeżdżają na weekendy, mają super seks, zwiedzają, cieszą się sobą, nie myślą o tym co dalej. 

- O naszym seksie też mu opowiadasz? - Zapytałam skwaszona.

- Daj spokój. Na tą sobotę. Czyli pojutrze. Czyli…

- Czyli babo do garów.

***

- Karkówka, dziewczyny chcecie? - Mój mąż rzuca komunikat znad rozgrzanego do czerwoności grilla. - Kalina? Chcecie?

- Chcę – odpowiadam. Julki nie ma, zaraz wróci. Jest w domu.

Siadamy przy stole. Rozkładam papierowe jednorazowe tacki, plastikowe sztućce, które za moment tradycyjnie się połamią. Zerkam na naszych mężczyzn. Czarek się śmieje, bawiąc się puszką od piwa. Julia wraca z toalety, podchodzi do Czarka, wyjmuje z jego rąk pomiętą, zieloną puszkę. Opiera na nim jedno kolano, pochyla się, czoło do czoła, noc do nosa, całuje go w usta i radośnie pyta:

- To kiedy ten pierścionek, Kochanie?


Magdalena


Podobało Ci się? Będzie mi niezmiernie miło, jeśli zostawisz po sobie jakiś ślad. Możesz na przykład dać mi lajka. O tu: KLIK


środa, 18 maja 2016

Przepraszam dawną miłość, że nową uważam za pierwszą.


          źródło zdjęcia: www.unsplash.com, autor: Federico Frognier

Próba.

'Ale szum, ale tłum… Czarna noc, biały rum… Złote stosy pomarańczy… Dudni dom dana da… Jak zabawa to zabawa… I wariatka dzisiaj tańczy…'

***

Stoją za szybą sali, w której mam właśnie próbę. W pomieszczeniu dominuje zapach wilgoci. Piwniczne wnęki pozwalają się łagodnie roznosić kolejnym dźwiękom. Panuje tu swoisty klimat. Lubię to miejsce. Tu odpoczywam. Dostrzegam ich kątem oka, całą sobą próbując udawać, że za nic w świecie ich nie widzę. Mrużę oczy, śpiewam dalej, walczę o najlepsze dźwięki. Zdzieram gardło. Maluję starannie emocje na twarzy. Jedna po drugiej. Dłonie nakładam na uszy, dociskam słuchawki, lekko kołyszę biodrami. Motywuje mnie obecność tej mikrej publiczności, która towarzyszy mi za podwójną warstwą szkła, na wschodniej ścianie sali.

‘Szalona wiruje chusta… Szalone wirują usta… Odkaczałka, wariatka, ech… Nie patrzy do lustra…’

- Można? -  Michał, mój wieloletni kolega, uchyla połowę podwójnego skrzydła drzwi wejściowych, prowadzących do sali i nieśmiało zagląda do środka. Głowa, szyja, tułów.

- Można - zdejmuję słuchawki, udając zaskoczoną, że go tu i teraz spotykam. Taka sprytna jestem.

- Chyba nie miałaś okazji poznać, rzuca znienacka. To jest Konrad. Mój nowy współlokator i nasz nowy basista. 

- Lena – wyciągam dłoń w jego stronę. Miło poznać…

- To co, wieczorem pogramy?

- Po co czekać do wieczora?

No właśnie…

Przepadam. Jego oczy… Jego oczy torują mi ścieżkę do tego, że jestem w stanie zakochać się w nim w jednej sekundzie. Nuty grzęzną mi w gardle, chcę go obserwować. Nie chcę pozwolić aby zaraz zniknął, przepadł, wraz z ulotnymi dźwiękami, czy inną sekcją rytmiczną.

Jedno jego spojrzenie sprawia, że burzę mur, który latami budowałam. Usypiam swoje sumienie, biję się z każdą swoją myślą.

Znam go ułamek chwili i jestem gotowa na tak wiele. Jestem gotowa wpuścić go do swojego serca.

Początek końca.

Po próbie nie wracam do domu. Uciekam przechadzać się przez brukowe miejskie uliczki. Przepłakuję to, co wydawało mi się do tej pory szczęściem.

Cztery lata…

Kilka ulic dalej, na czwartym piętrze, za ceglastymi murami, na sześćdziesięciu dwóch metrach kwadratowych czeka na mnie ktoś, kogo śmiałam nazywać szczęściem. Przy wysokim starym oknie, na którego uszczelnianie od jesieni brakuje już kitu stoi ktoś, kto czeka aż wrócę.

Nie wrócę. Nie teraz, nie w tej czasoprzestrzeni, nie w tym smutku. To jest mój smutek, muszę go przepracować, nakarmić się refleksją, zachłannie, łapczywie nie dzieląc się nią z nikim. Chcę ją pochłonąć, dostać od niej czkawki. Popić, przełknąć, zachłysnąć się.

Sobą. Nowym, mającym przecież nadejść już lada chwila, lada moment, szczęściem.

Mijam bezwiednie kolejnych przechodniów, idę środkiem chodnika, widzę ich poniekąd zaskoczony wzrok. Nie słyszę ich, chowam się przed światem w rytm kroków, których nasłuchuję. Dla mnie wszystko wokół jest muzyką. Dla mnie wszystko wokół w duszy mi gra.

Poprawiam włosy, z nadgarstka ściągam gumkę - sprężynkę, spinam je w luźny kucyk.

Cieniowane kosmyki wysuwają się z jej objęć. Wyglądam komicznie. 

To nic, Lena, to nic. Nie musisz się każdemu podobać. Sama sobie wysuwasz się z objęć.

Wracam.

Pokonuję czterdzieści sześć schodów, otwieram brązowe drzwi, które prowadzą do naszego mieszkania. Stary skrzypiący parkiet daje sygnał, że weszłam. Że jestem. Że się pojawiłam. Że zmokłam. Że mam rozmazany tusz i rozwichrzone włosy.

- Jesteś… - słyszę.

Ktoś próbuje mnie przytulać. Ja potrafię tylko milczeć. Wzdrygam się. Ktoś próbuje mnie całować. Zastygam. Moje usta są niedostępne.

Zdejmuję kurtkę, rzucam ją niedbale na wielką kanapę. Opadam na nią z impetem, podciągam kolana bliżej brody. Musimy pogadać, myślę sobie. Musimy…

Jakie pogadać, zresztą. W kieszeni mam już podjętą decyzję.

Zrozumiał.

Kilka gorzkich słów, garść żalu, szczypta przez łzy przelanego uśmiechu. Jakieś zastanów się, jakieś pamiętasz, jakieś przypomnij sobie. Jakieś obiecam, zapewnię, spróbuję, ja, ty, my, jakieś słowa odbite od ścian głuchym echem.

Nie zastanowię, nie pamiętam, nie przypomnę sobie. Nie obiecuj, nie zapewniaj, osobno ja, ty, usuń ze słownika pojęcie my, usuń, rozumiesz?


Do spakowania czterech walizek pełnych okruchów z czterech minionych lat wystarczyła mi para oczu. Jedna para oczu, która, jak wówczas mniemałam - tylko minimalnie inaczej ode mnie odbierała rozgrywający się wokół  ruchomy obraz.

Bang.

Koniec początku.

O basiście nie wiem wówczas nic. Ile ma lat, skąd się wziął na tym świecie. Czy te wszystkie historie, które o nim zasłyszałam są prawdziwe? Czy mają miejsce w rzeczywistości? Czy są stworzone na potrzeby chwili, na te krótkie momenty, na to tonięcie w głębi oczu w których wtedy tak bardzo chcę się niepojęcie zatapiać?

Nie skupiam się na prawdzie. Zależy mi na nim. Zależy mi na tym, żeby był. Żeby dzwonił do mnie każdego dnia. Żeby pisał, mailował, był, patrzył, słuchał. Biegał, szalał, wariował, głupiał. Grał, tworzył, ćwiczył, wygrywał. Zależy mi na nim… bez względu na wszystko.

Jesteśmy kumplami.

Gramy, wyjeżdżamy, koncertujemy. On ze mną jak z każdym. Ja z nim jak z nikim innym. Patrzę, chłonę. Czasem mnie dotknie, szturchnie, zaczepi, muśnie. Dla mnie co cały świat, jawne wygłupy, pewnie takich ‘Len’ jak ja w swoim świecie ma całe dziesiątki. Jestem obok. Jestem widzem. Chcę uczestniczyć, nie chcę patrzeć.

Wyjazd, koncert, noc pełna gwiazd. Pole namiotowe gdzieś u podnóża lasu, szeleszczące, trącane podmuchem wiatru liście. Zapach żywicy dostający się do wszystkich tkanek przy każdym głębszym wdechu. Klęczy koło mnie, trzyma dłoń na moim kolanie. Onieśmiela mnie, człowiek tajemnica. Bez snu, w potoku słów, w dyskusji o wszystkim, o Przerwie-Tetmajerze, o kolejnym coverze, o łowieniu pstrągów gdzieś w górskiej rzece. Rozmawiamy, świat jest piękny, świat jest wyjątkowy.

Może jestem kolejną, której chce zawrócić w głowie? Może znaczę więcej? Może on ma wrażliwość słonia i nie widzi jak wiele dla mnie znaczy? Może to właśnie jednak wie i to szanuje, dlatego nie idzie o krok dalej…? Może…?

Piłuję do krwi tę moją rzeczywistość. Czekam. Jak wygląda mój świat? Jest jedną wielką tęsknotą. Pustą kartką, czekającą na zapisanie. Stalówką pióra, która z każdą próbą notatki się łamie. Na pół. Na wznak, na opak. Na dobre.

Na przemian się modlę, choć nie wierzę. Upijam, choć nie lubię. Śpię, choć szkoda mi czasu.

Bytuję. Kocham. Czekam.

Ukryta prawda.

Basista, tak o nim myślę. Nie umiem o nim myśleć po imieniu. Konrad – brzmi twardo. To imię mi do niego nie pasuje. Nic do niczego nie pasuje. On nie wie. Ja wiem. On nie wie, że ja przepadłam bez reszty. Że dla niego mogę zginąć. Nie wie, że cztery lata był ktoś inny. Nie wie, że rzuciłam wszystko w jedną chwilę, bo zjawił się on. Nie wie, że kolejny, którym leczyłam rany, chce się zabić, gdy mówię dość. Nie wie, że następnego posyłam w diabły, tylko dlatego, że wychodząc z tramwaju wpadam na niego. Nie wie, że oni wszyscy byli przez niego. Oprócz. Zamiast.

Odpuszczam.

Widzę je, ma ich na pęczki. Czasem się nawet mijają w progu jego mieszkania. Nie chcę stać w miejscu, nie chcę już patrzeć.

Ściągam klapki z oczu. Myślę, że zjawi się ktoś, kto poskłada mnie w jedno.

Boję się. Nie chcę się już rozczarować. Nie chcę zaufać, kochać, czekać. Nie chcę i chcę jednocześnie. Bo chcę kogoś, nie chcę sama, uwiera mnie codzienność, uwiera mnie życie. Myślę, że przecież jestem reżyserem życia. Swojego. Że wyśnię szczęście po nocach, że zanotuję, przekartkuję, z happy endem dotrę do końca. Dopiszę epilog.

Nie mogę przestać rozglądać się za miłością. Nie mogę. Bo co jeśli czeka gdzieś za rogiem? Nie mogę przestać marzyć. Nie mogę utknąć w bólu. Nie mogę myśleć ‘niepotrzebnie’.

Nie mogę, nie mogę, nie mogę…

Ty jesteś. Jego nie ma.

Takie życie Lena. Takie życie mała.

Koniec świata.

Świat przestaje istnieć. Wyprowadza się, znika. Dochodzą mnie słuchy – spodziewa się dziecka.

A ja życząc mu najlepszego każdego dnia umieram…

I nowy początek.

W bólach rodzi się mój nowy świat.

Poznaję kogoś i w końcu to ma sens. Jest ktoś kto jest, nie bywa, ale jest, jest naprawdę. Ktoś, kto pragnie tego, co ja. Kto trwa, kiedy jestem bez siły. Kto daje swoją uwagę, mówiąc, że jestem warta poświęconego mi czasu. Kto okrywa mnie w nocy. Kto podaje herbatę. Kto z pracy odbiera. Pomaga w zakupach, naprawia uszczelkę, zamawia nam pizzę, kupuje książkę na którą czekam, i to jeszcze przed premierą.

Ktoś kto…

Kto klęka tuż po północy, pewnego wieczoru, na środku skweru i o rękę mnie prosi. Kto pada na kolana i ośmiela się szeptać:

- Lena, wyjdziesz za mnie? Wyjedziesz, Lena?

Tak, tak, tak.

Wróżka.

Koleżanka zabiera mnie do wróżki, a ona mi mówi, że to nie ten. Że mąż mój przyszły, to nie ten, nie na zawsze, że żadna to miłość życia.

Bang.

Gdzieś między czarnym kotem, osławionym legendą acz prawdziwym, zakurzonym dywanem w perskie wzory i lnianą makatką wiszącą na ścianie słyszę, że gdzieś jest moja bratnia dusza, że to z nim będę w szczęśliwym i nie zalegalizowanym związku, ale po moim rozwodzie. Że już go poznałam i że oboje bronimy się przed sobą. Choć każde o drugim myśli, że to właśnie nasza bajka. Kolorowa, utkana, napisana, stworzona, przekazana. A mi w głowie znowu jego imię. Brzęczy, dźwięczy, rozpycha się, rozgaszcza.

Życie trwa dalej i nic się nie zdarza. Codzienność okraszona przygotowaniami. Wszystko zmierza do ślubu. Jestem. Nie, nie jestem. Bywam, bywam szczęśliwa. Łapię wtedy te chwile, zamykam, zakręcam. Na później, na gorszą chwilę, odkręcę, odtworzę.

Jedna z nocy. Kręcę się, budzę, otwieram okno, zamykam. Śnię o basiście, nazajutrz budzę się ze łzami. Szlocham. Wierzę w sny. Wierzę we wróżki. Wierzę w te wszystkie wróżbiarskie metody. We śnie go spotkałam, przytulał i przepraszał, że nie było go tyle lat.

I wtedy przyszedł maj.

Spóźnia się mój pociąg, spóźniam się do pracy. Jestem wściekła i myślę znów o nim. Trąca struny mojego serca, choć go przecież nie ma, odszedł, na dobre, na zawsze. Jestem świadoma, wiem to, mimo to przestaję oddychać. Ktoś mnie gasi, ktoś mnie wyłącza, ktoś mnie depcze bez ustanku. To on. To ta ukryta, zagrzebana w zakamarkach mojego serca miłość.

Wchodzę, do centrum handlowego, w którym pracuję. Idę powoli, powłóczę nogami, szuram po szaro-szarej posadzce, dwa odcienie, dwie tonacje, kratka w kratkę, kwadrat w kwadrat, noga w nogę, dwa kroki, cztery, sześć.

Bang.

Przed moim sklepem on. On. Stoi do mnie tyłem, a ja za nim bezradnie, z tym szuraniem, z tym krokiem siódmym, znów nie wiem co mam zrobić. On wie, on umie. On w życie potrafi. Przytula mnie i dziwi się, że tu pracuję. Że tyle lat bez kontaktu, że zaraz przyjdzie, że może kawa. Lody. Herbata. Rozmowa, chwila, czy mam czas.

Znalazłam. Nie miałam.

Mówi, że w związku mu się nie układa. Różne planety, inne zjawiska, inna orbita i jakoś tak bez sensu, kiepsko, nie po drodze. Nie tej mlecznej, nie usłanej gwiazdami. Nie tej co księżyc jasno przyświeca.

Nadzieja. Mnie za to przyświeca  nadzieja z każdym jego kolejnym słowem.

U mnie dobrze, prawidłowo, jednym obranym torem, karmię go zdawkowymi zdaniami. Co mam mówić? Co powiedzieć facetowi, miłości mego życia, z którą piję czekoladę, teraz, po latach? Co powiedzieć komuś, kto jest odległy o całe galaktyki bo przecież ma ich. Ją-kobietę. I jego – syna – swoje własne dziecko. Mam rozbić rodzinę, skoro sama z rozbitej jestem, mam świadomie chcieć krzywdy kolejnego malucha? Nie chcę. Nie potrafię. Nie tędy a tamtędy się nie da.

No nie-da-się-nie-da.

Bang.

Pustka.

Uśmiecham się dużo. Często przez łzy, przez długie, najdłuższe dla mnie w świecie dwa miesiące. Tyle czasu spędza on w moim mieście. Zapamiętuję jak najwięcej, na kolejne lata. Tak myślę, nie do końca świadoma, że one faktycznie mogą nadejść. Te puste, nijakie. Bez niego.

Wyjechał.

Niespodzianka.

Miesiąc przed ślubem dzwoni. Pyta kiedy ślub i padają słowa, których nie chciałabym słyszeć w tej sytuacji. Ani w tamtej. Żadnej. Tej, innej, obojętnie jakiej. Mówi. Ja słucham, on mówi. Mówi o miłości i o tym, że gdyby nie mój narzeczony to pewnie byłoby między nami wiele. Dużo sporo. Zaraz, moment, halo. Chyba zapomniał, że ma rodzinę. To właśnie ode mnie słyszy.

Masz rodzinę, no kurwa, do diabła!

Słyszy też pretensję, że dlaczego mówi to dopiero teraz. Że gdzie był, przez te lata, że jak śmie i jakim prawem. Gra, to jego najlepszy występ. Oklaski, owacje, bis.

Co dalej?

Spotykamy się przypadkiem. Nowe miejsce, nowe centrum nowa praca. Nowa ja, on stary. Stoję jak słup soli, milczę. Ale co powiedzieć, o czym poszeptać, co mówić, kiedy on stoi przed Tobą trzymając swojego małego chłopczyka w ramionach?

Kurtuazja, cmoknięcie w policzek, dwa słowa dla życia. 
I w drogę.

Piekło w niebie.

Pozornie jest dobrze. Pozornie jestem szczęśliwa. Szczególnie teraz, gdy to pod moim sercem bije inne małe serce. Ale ja, ja potrafię udawać. Czasem tylko tak jest, jest tak jak dziś, że przychodzi taka chwila, dzień moment, kiedy muszę, chcę, potrafię powspominać.

Głaszczę się po brzuchu. Mój maluchu, mówię do niego. Będziesz miał zapas miłości na całe życie, wiesz? Po to, by kochać, i umieć to pokazać, gdy na Twojej drodze zjawi się ta. Ta jedna jedyna, na całe Twoje, mój Maluchu, dorosłe życie.

Miłość.

I choć staram się żyć normalnie, to jeszcze czasem… czasem myśląc o nim przepraszam go… Moją dawną miłość, za to, że tę teraźniejszą, tę nową, uważam jednak za pierwszą…

Tak sobie wmówiłam.

Tak muszę.

Tak będzie dobrze.

Tak będzie lepiej dla nas wszystkich.


Magdalena


Podobało Ci się? Będzie mi niezmiernie miło, jeśli zostawisz po sobie jakiś ślad. Możesz na przykład dać mi lajka. O tu: KLIK 

* Inspiracją do nadania tytułu był cytat Wisławy Szymborskiej.