Odbicie w komodzie zniekształca realny obraz, podobnie jest chyba z tym w mojej głowie. Jestem na haju, takim umysłowym odrealnieniu, odgrywam swoją rolę improwizując, bo nikt mi nie dał scenariusza. W związku z dowolnością zmieniam kostiumy i maski. Przybieram wciąż te, które wpisują się najlepiej w dany akt. Akcja. Kurtyna. Gram tak dobrze, że zasługuję na Oskara. Miałam kiedyś i był czarny. A potem zdechł, choć powiedzieli mi, że uciekł, ale na strychu widziałam jego kocie zwłoki. Oskary też jadłam, na patyku, z korala, i czasem augusto, z drugiego gatunku. No więc wracając wciąż myślę, że zasługuję.
Na parapecie mam maraton, gołębi falstart, do mety, gotowi, start, gonią się, przestajemy się lubić. Chcą mi dopasować parapet do wnętrza, bo ono w zimnej tonacji, a parapet brązowy, więc  zostawiają wzory czarno białe, tworzą malarstwo abstrakcjonistyczne, wykluczają tym samym wszelkiego rodzaju formę, dominujący staje się wysoki zakres plam,  wrzucają mi do mieszkania swoje pióra, och, wiem, skoro gram, to przydałoby się i boa, nie, nie ten wąż, to z piór, węży nie lubię, szczególnie tych w kieszeni, słyszę trzepot ich skrzydeł z bliska i z oddali, gołębi, nie węży, i coraz to mocniej myślę, o założeniu kolców na tym parapecie, co by mi zagwarantowało święty spokój. 
No takich na gołębie, cienkie igły, choć igieł się boję, i na ich widok mdleję i zaraz nogi trzymam w górze, więc może lepiej nie.  Moja wybujała fantazja, i igłowe doświadczenie jednak podpowiadają mi, że mogą się one nadziać na te kolce ( igły ), co zaowocuje gołębiem martwym ( i nogami w górze ). Bo tak zasadniczo, to gołąbki lubię, z młodą kapustą, i choć ryżu już nie, to jem, ale wracając to ewentualnie kot. Też by dał radę. Kot kamikadze. Właściwie, to  czasem sobie wyobrażam, że to nie gołębie, a cykady, zamykam wtedy oczy, odkręcam wodę, i się opalam. W blasku samouwielbienia.
Przewieszona przez klamkę na drzwiach wisi niebieska sukienka. Wiesz, nie lubię niebieskiego. Ale siedziałam w niej na takim betonowym tarasie, a w palcach obracałam białe lakierowane serce na cienkim patyku. Podniosłam je do góry, a ono upadło. Głupie. Głupie serce. 
Wyjeżdżałam na Podlasie, służbowo. Obłędnie podoba mi się jazda pociągiem. Można sobie uchylić okno, wsłuchać się w płynny ruch kół sunących po szynach, albo zagłębić się w zależność prędkości od przestrzennych współrzędnych i czasu. Można śledzić obszar dookoła, zerkać za horyzont, który wraz z każdym kolejnym kilometrem będzie przybierał coraz to inne formy. Forma okna zamkniętego w upał może jednak zdecydowanie zniechęcić. Pani Walewska, z zapachu przynajmniej, odczuje przeciąg, błąd bo to pociąg, pociąg miałam do otworzenia okna, ale ona pilnowała, okna i męża. Karmiła go kanapkami, z serem żółtym, kochanie, ser czy szynka, żółtym jak pole rzepaku, które mijaliśmy, podobno dziwnie pachnie, nie czułam, za to ser bardzo. Kochanie miętową landrynkę, poproszę. Miętową miałam walizkę, i gumę z domieszką limonki, ciężką.
Wróciłyśmy. Na dworcu czekał na nią z kwiatami, a na mnie nikt, i wziął jej walizkę, a mojej nikt, ale mam kółka, w sensie nie ja, walizka, i rączkę, jedną od walizki i swoje dwie, więc ciągnęłam ją po nierównej płycie dworca, a później po równej chodnika, i wtedy przez chwile było mi przykro. Bo walizka miała tylko dwa kółka, a nie cztery.
Na szafce w szatni położyłam swoją miętową długą spódnicę, a na niej ktoś położył otwarty zielony pisak. Na pewno przypadkiem, toż to naturalna sprawa, i tak się zadziało, że wyszły plamy, i znów było mi przykro. Że muszę prać. Zeszły.
Jeżeli w ciągu miesiąca aż dwa razy było mi przykro, oznacza to, że nie jestem wyrzygana z uczuć. Jednak coś mi mówi, że nie lubimy się chyba ostatnio z kolorem miętowym, choć podobno mięta dobra na żołądek. A więc i na rzyganie. Rzygam czasem tym. I tamtym. Ciekawe czy mięta zabija motyle. No te w brzuchu. Na razie wieczorami, widzę tylko ćmy. I czuję. Też.
Podobno dużo mówię, a ludzie śmieją się z mojego śmiechu, a mnie nigdy on nie bawił, jednak próbuję się wsłuchać i posłuchać samej siebie i nadal nic. Bo z natury, to ja jestem nieposłuszna.
Schodząc ze schodów zaczęłam liczyć ilość stopni, w cieniu jakieś 35, zgubiłam się w połowie i wyszłam z klatki. Klatka jest dobra dla kanarka, nie dla mnie, więc idę dalej i tak się zastanawiam, bo ja właściwie to się ciągle zastanawiam i myślę, wczoraj to aż mnie rozbolała głowa. Jak na kasecie magnetofonowej, ciągle przewija mi się przez głowę taśma absurdów. Więc zastanawiam się po co mi ten blog.
Już wiem.
Ten blog, jest sumą. Sumą ich wszystkich. Wszystkich absurdów. I jeśli zastanawiasz się po co mi ten blog, to właśnie po to. Żeby je wszystkie tutaj wystukać. I jak dzięcioł nie walić głową w drzewo.

- Mama jest? Dzień dobry. Dziadek mówi.
- Jest.
- Dziadek dzwoni.
- ??!!??
Miałam osiemnaście lat kiedy zadzwonił dziadek. Że jest mieszkanie, że kawalerka, w centrum, że wie, że wnuczka ( ja ) kończę osiemnaście lat, że on może przepisać.

I tak powstał akt notarialny, który miał uprawomocnić się po dziadka śmierci.
Teraz się spotykamy na rodzinnych uroczystościach.
***
Zauważyłam różne perspektywy postrzegania otaczającej mnie rzeczywistości. Zmieniają się pod różnym kątem. Dajmy na to, jak siedzę na narożniku bliżej ściany, mając okno po prawej stronie równolegle do mnie, to mi się wszystko jakieś takie trudne i ciemne wydaje. 
A kiedy przesunę się na środek, tak, że okna i ja patrzymy na siebie prostopadle, wszystko się jakoś rozjaśnia.

***
Wracam na ciemniejszą stronę i leżę dalej, na podłodze trzy rozrzucone poduszki, wstaję, podnoszę jedną, kładę na parapecie, wplatam się w krajobraz innych okiennych poduszkowych bywalczyń. Po lewej stronie kołdra powleczona poszewką z kory, taka śmieszna, wypłowiały granat w księżyce. Po prawej uświadamiam sobie, że właśnie widzę wieżę ratuszową. Szczyt katedry, i sanktuarium. Zatykam uszy dłońmi, pozwalam, żeby wiatr pobawił się w łaskotanie moich uszu przyjemnym szumem. Czuję się jakbym przykładała małą muszlę nad morzem, nad którym w tym roku nie byłam. Mój urlop dobiega końca, spędziłam go na walizkach. Niestety nie na lotnisku.
Oprócz poduszek na podłodze leży granatowa torebka, puszka od kasztelana, ze słomką, biała słomka w zielone paski. Wolę grube słomki z Ikei, ale tutaj nie mam, możecie mi wysłać, dziękuję.
Na stoliku dwie paczki delicji, pomarańczowe i wiśniowe, dwa tymbarki, jeden w wyższym kartonie ale węższym, jabłko i brzoskwinia, i samo jabłko. Szminka Astor, czerwona. Nasycona pigmentem, lubię mieć czerwone usta, na co dzień. Szyna relaksacyjna na zęby, na noc, bo zaciskam. 
Zmieniłam adres.

***
Lipiec.
- Czy adres do korespondencji tak jak w umowie?
- Wie Pan, to skomplikowane.
Pan w umowie pomylił szóstki z dziewiątkami. Zażartowałam, że mu ktoś może poprzestawiał klawiaturę.
Skomplikowane czy nie, mam Internet.
***
Luty.
- To co, wynajmiemy tę kawalerkę?
- Wynajmiemy.
***
Marzec. 
Wspinam się cztery piętra, pokazuję mu to mieszkanie. Robi zdjęcia mówi, że się zastanowi. Ja nie chcę, żeby się zastanawiał. Ja mu go nie wynajmę. Ja w głowie maluję ściany na szaro, stawiam szary narożnik, białą szafę. Pierwszy raz czuję, że tu zamieszkam. Jestem tuż po spacerze, biegałam nad jeziorem w deszczu, spełniając jedno ze swoich marzeń. Jeszcze tylko pobujam się na huśtawkach i zaliczę zoo.
***
- Przyjedziesz po mnie?
- Przyjadę, będę o dwudziestej trzeciej. Zadzwonię, jak będę wyjeżdżać.
***

- Dam, ale do północy, jutro pracuję.

Zostałam do drugiej. O drugiej trzydzieści on wyszedł z domu. Bo to przecież kolega.
***
Śmiech.
- Spakujesz się w reklamówki z „hitu”. Haha. Zobaczysz.
Spakowałam się w te z biedronki. Też żółte. Miałam ich zdecydowany nadmiar. Lubię dyskonty, tylko zapominam zawsze zabrać torby. Widać, słusznie.
***
- Nie widzę przyszłości z Tobą.

Serio? To czwarte wyznanie na przełomie siedmiu lat.


***
Pomalowałam ściany na szaro. Postawiłam szary narożnik i białą szafę. Komodę i jeden stolik nocny. Nie mam telewizora. Nie ważne, nie oglądam. Powiesiłam białe firany, zrobiłam trzy tysiące kursów autem, przejeżdżając całe miasto na zaciągniętym ręcznym.

W tydzień czasu zamknęłam siedem lat. Dawno nie czułam, że tak bardzo idę w dobrą stronę. Dawno nie czułam tak dobrego powietrza. I tego, że w końcu oddycham.
Podjęłam jedną z najtrudniejszych decyzji w moim życiu. W tydzień zmieniłam wszystko. I choć tak bardzo nie wiem, co dalej, nie żałuję.
***

Ten blog to najlepsza rzecz, jaka trzyma mnie w ryzach.
Dziękuję, że jesteście.
Walczcie o siebie.
Niemożliwe nie istnieje.
Jestem do Waszej dyspozycji pod mailem, gdybyście czegoś potrzebowali, piszcie.
***
Zerkam przez okno, czerwona dachówka, piorunochrony, na dole dwójka dzieciaków siedzi na krawężniku.
- Ile kosztował twój telefon, trzysta?
- Pięćdziesiąt.
- Łał, trzysta pięćdziesiąt?
- Pięćdziesiąt. Potrząsa dłonią. Samo pięćdziesiąt. Kiwa głową rezolutna blondynka.
- Ahaaaa… a mój był drogi, wiesz?
- No. To włączę muzykę.
***
Jestem coraz bardziej „ w domu”.
***
Wszystko dzieje się po coś.
Fajnie jest mieć dziadka.

Mam gdzie mieszkać.