- Mama jest? Dzień dobry. Dziadek mówi.
- Jest.
- Dziadek dzwoni.
- ??!!??
Miałam osiemnaście lat kiedy zadzwonił dziadek. Że jest mieszkanie, że kawalerka, w centrum, że wie, że wnuczka ( ja ) kończę osiemnaście lat, że on może przepisać.

I tak powstał akt notarialny, który miał uprawomocnić się po dziadka śmierci.
Teraz się spotykamy na rodzinnych uroczystościach.
***
Zauważyłam różne perspektywy postrzegania otaczającej mnie rzeczywistości. Zmieniają się pod różnym kątem. Dajmy na to, jak siedzę na narożniku bliżej ściany, mając okno po prawej stronie równolegle do mnie, to mi się wszystko jakieś takie trudne i ciemne wydaje. 
A kiedy przesunę się na środek, tak, że okna i ja patrzymy na siebie prostopadle, wszystko się jakoś rozjaśnia.

***
Wracam na ciemniejszą stronę i leżę dalej, na podłodze trzy rozrzucone poduszki, wstaję, podnoszę jedną, kładę na parapecie, wplatam się w krajobraz innych okiennych poduszkowych bywalczyń. Po lewej stronie kołdra powleczona poszewką z kory, taka śmieszna, wypłowiały granat w księżyce. Po prawej uświadamiam sobie, że właśnie widzę wieżę ratuszową. Szczyt katedry, i sanktuarium. Zatykam uszy dłońmi, pozwalam, żeby wiatr pobawił się w łaskotanie moich uszu przyjemnym szumem. Czuję się jakbym przykładała małą muszlę nad morzem, nad którym w tym roku nie byłam. Mój urlop dobiega końca, spędziłam go na walizkach. Niestety nie na lotnisku.
Oprócz poduszek na podłodze leży granatowa torebka, puszka od kasztelana, ze słomką, biała słomka w zielone paski. Wolę grube słomki z Ikei, ale tutaj nie mam, możecie mi wysłać, dziękuję.
Na stoliku dwie paczki delicji, pomarańczowe i wiśniowe, dwa tymbarki, jeden w wyższym kartonie ale węższym, jabłko i brzoskwinia, i samo jabłko. Szminka Astor, czerwona. Nasycona pigmentem, lubię mieć czerwone usta, na co dzień. Szyna relaksacyjna na zęby, na noc, bo zaciskam. 
Zmieniłam adres.

***
Lipiec.
- Czy adres do korespondencji tak jak w umowie?
- Wie Pan, to skomplikowane.
Pan w umowie pomylił szóstki z dziewiątkami. Zażartowałam, że mu ktoś może poprzestawiał klawiaturę.
Skomplikowane czy nie, mam Internet.
***
Luty.
- To co, wynajmiemy tę kawalerkę?
- Wynajmiemy.
***
Marzec. 
Wspinam się cztery piętra, pokazuję mu to mieszkanie. Robi zdjęcia mówi, że się zastanowi. Ja nie chcę, żeby się zastanawiał. Ja mu go nie wynajmę. Ja w głowie maluję ściany na szaro, stawiam szary narożnik, białą szafę. Pierwszy raz czuję, że tu zamieszkam. Jestem tuż po spacerze, biegałam nad jeziorem w deszczu, spełniając jedno ze swoich marzeń. Jeszcze tylko pobujam się na huśtawkach i zaliczę zoo.
***
- Przyjedziesz po mnie?
- Przyjadę, będę o dwudziestej trzeciej. Zadzwonię, jak będę wyjeżdżać.
***

- Dam, ale do północy, jutro pracuję.

Zostałam do drugiej. O drugiej trzydzieści on wyszedł z domu. Bo to przecież kolega.
***
Śmiech.
- Spakujesz się w reklamówki z „hitu”. Haha. Zobaczysz.
Spakowałam się w te z biedronki. Też żółte. Miałam ich zdecydowany nadmiar. Lubię dyskonty, tylko zapominam zawsze zabrać torby. Widać, słusznie.
***
- Nie widzę przyszłości z Tobą.

Serio? To czwarte wyznanie na przełomie siedmiu lat.


***
Pomalowałam ściany na szaro. Postawiłam szary narożnik i białą szafę. Komodę i jeden stolik nocny. Nie mam telewizora. Nie ważne, nie oglądam. Powiesiłam białe firany, zrobiłam trzy tysiące kursów autem, przejeżdżając całe miasto na zaciągniętym ręcznym.

W tydzień czasu zamknęłam siedem lat. Dawno nie czułam, że tak bardzo idę w dobrą stronę. Dawno nie czułam tak dobrego powietrza. I tego, że w końcu oddycham.
Podjęłam jedną z najtrudniejszych decyzji w moim życiu. W tydzień zmieniłam wszystko. I choć tak bardzo nie wiem, co dalej, nie żałuję.
***

Ten blog to najlepsza rzecz, jaka trzyma mnie w ryzach.
Dziękuję, że jesteście.
Walczcie o siebie.
Niemożliwe nie istnieje.
Jestem do Waszej dyspozycji pod mailem, gdybyście czegoś potrzebowali, piszcie.
***
Zerkam przez okno, czerwona dachówka, piorunochrony, na dole dwójka dzieciaków siedzi na krawężniku.
- Ile kosztował twój telefon, trzysta?
- Pięćdziesiąt.
- Łał, trzysta pięćdziesiąt?
- Pięćdziesiąt. Potrząsa dłonią. Samo pięćdziesiąt. Kiwa głową rezolutna blondynka.
- Ahaaaa… a mój był drogi, wiesz?
- No. To włączę muzykę.
***
Jestem coraz bardziej „ w domu”.
***
Wszystko dzieje się po coś.
Fajnie jest mieć dziadka.

Mam gdzie mieszkać.

Siedzimy i pijemy cin cina bez lodu, przeglądając portal aukcyjny.

- Myślisz, że kapelusze?
- Nie umiem tą myszą się posługiwać, masz inną?
- Nie, czekaj. Już były. Pamiętasz? I krawaty.
- Mysz!!!
- Byle by nie rogi. Szarfy. Welony. Żadne słomki w kształcie męskich narządów rozrodczych. Nie wchodzi w grę. 

No więc, mamy to. Girlandy hawajskie na szyję i rękę. ( Jak się okazało również na głowę ). Plakietka z datą, no, że dwudziesty, zero szósty. Wyślij do wielu, konsultacja, akceptacja, kup teraz, czekamy. Apartamenty załatwione, miało być jacuzzi, będzie bez, może to i lepiej, jeszcze byśmy się potopiły. Tfu. 

- Chyba nie będzie plakietek, cofnęli mi wpłatę.

- Nienawidzę Cię.

Doszły.

- To nie masz innej myszy?

***

Pakujemy walizki, spotykamy się na PKP.

- Jadłaś coś? Obiad Ci wzięłam.

Radocha. Mały plastikowy pojemnik, jak na badania do laboratorium, zawartość nie mniej ciekawa.

Frytki z kalafiorem. Bez keczupu. Obiad życia, panieński roku, spragnione? W walizce siedem litrowych butelek sprite. Pięć skażonych (cin cin + sprite ), dwie czyste. 

Ruszamy, konduktor twierdzi, że jesteśmy napalone ( nie wiem dlaczego, żadna nie pali – teraz i tu, to po czym pan wnosi? ), taksówkarz, że jesteśmy z Kołobrzegu ( tak, to te twarze zniszczone wiatrem ), ahoj Wrocławiu, jesteśmy. Kołobrzeskie dziołchy z Kalisza. Strzeżcie się.

Apartament przygotowany. Hawajskie kwiaty, balony, cin cin, cydr, ruski szampan, pizza bez sosów (serio?).

- Excuse me – załomotała do drzwi, zatykając uszy. Mówiła chyba po mongolsku, nie zrozumiałyśmy.

Okazuje się, że byłyśmy tak niegrzeczne, że zapukał do nas policjant. Spóźniona interwencja, więc sam dostał mandat karny. Każdego szkoda. No. Nawet policjanta.

Impreza skończyła się w centrum, gdzie dowiedziałyśmy się, że pieniądze nie są najważniejsze, że możemy się zabawić, i że rolnik szuka żony…

Ps.

J. wysyła mmsa do przedmęża. Seksowna kiecka, but, poza, pyta czy fajnie, dostaje reprymendę, że zbyt wyzywająco.

Wskakuje w bieliznę, którą dostała w prezencie ( kocica ) wysyłając kolejnego mmsa:

- Masz rację Kochanie, jednak pójdę w tym.

Obraził się.

;-)

***

- To o 17 u mnie?

- Będziemy.

- Gdzie Ty jesteś?

- No muffiny wiozę. Wejdźcie.

Jest piątek, przedweselny, siedzimy we cztery przy czarnym szklanym stole pakując przepiękne muffiny dla gości. Celofan, wstążka, karteczka. Śmiejemy się z wpadek weselnych, nastrajamy się lekką  muzyką.

- Braknie.

- Co? Czego?

- No celofanu.

- Kurwa.

***

- Organista nie może. Będzie inny.

- Co?

- Dj nie zagra na poprawinach, też nie może. Będzie inny.

- Co?

- A przedmężowi zniszczono koszulę w pralni. I suknia była niedoprasowana.

- Co?

- No.

- To widzimy się na koncercie wieczorem. Spokojnie.

***

Centrum, koncert, wieczór, relaks.

No gdzie oni są?

Mms.

Tort się zapadł w chłodni. Akcja, ratunek, reanimacja nieudana, nowy tort piecze się całą noc z małą modyfikacją smaków, w tym czasie pies zjada muffiny ( niezapakowane) i zarzyguje dom.

Wystarczy. Idziemy spać.

Widzimy się jutro u fryzjera.

***

Prasuję sukienkę i wieszam na karniszu. Wybiegam z domu, bez makijażu, bo muszę zapakować wino,  i kupić owoce, muszę je mieć koniecznie. Kwiaciarka zagaduje, że ciekawe jak to jest mieć dużo pieniędzy, wiem, wyglądam ubogo, cholernie się śpieszę. Wrzucam wszystko do auta (tak aparat, bo zrobię backstage u fryzjera, wino, kartkę, owoce (konieczne mi ), zamykam drzwi z kluczykami. Jedynymi. Auto się zamyka…

Huston, mamy problem…

Dzwonię po ratunek najpierw do szwagra, odbiera moja siostra, wyzywam, że nie jej telefon, i szlocham, że ratunku, że ja muszę teraz do fryzjera, że no teraz i że co. Kopię dwa razy w oponę i docieram na miejsce. Cudem na czas. Krzyczę jaka to ja głupia, i że kluczyki, i że aparat i, że szybę wybiję.

Udało się. Uratowano mnie. Auto otwarte. 

Wracam szczęśliwa do domu. Po drodze pożyczam mikser od mamy, brudzę całą marynarkę. Wchodzę do domu. Spadł karnisz. Kurtyna.

***

- Prądu nie ma.

- Czego?

- No prądu w kościele.

Agregaty.

Uf.

***

Panika.

- Magdalena, ryż, nie mamy ryżu, nic, nie mamy.

Otwieram torebkę.

-  No ja bym nie miała ryżu?

***

Bawiłyśmy się do białego rana. Wygrałam flaszkę w kalamburach ( dogrywka ) udając orgazm (tak, orgazm), tak przetarzałam się przez pół sali, nie nie chcę tego oglądać, wy też nie? 

Podawałam szminkę, biegałam po welon, tańczyłam na bambusowej rurze (dj mnie podpuszczał – normalnie to ja nigdy bym przecież ), poprowadziłam zabawę w karocę (znacie?) i odczytałam telegram do Pana Młodego, który nadszedł od kolegów ze słonecznej Italii…

Jego treść znajdziecie na portalu e-wesele.pl, może się komuś z Was przyda.

***

Mimo tych wszystkich nieprzewidzianych sytuacji wszystko udało się nadzwyczaj wspaniale.
Podobno dobrze sprawdziłam się w roli pierwszej druhny…;-)

Sto lat młodej parze!

PS. Poczekajcie na fotorelację.

Joanna wyglądała przepięknie!!!

***

Macie jakieś swoje wspomnienia?

Podzielicie się?

źródło: www.wallpaperswide.com

 

***
Rok 2008.
Piętnasty sierpnia, wakacje. Piątek. Albo sobota. Dostała dwie propozycje. Wieczór panieński dobrej koleżanki w jednym z lokalnych klubów albo wyjazd nad morze ze znajomymi. Została. Wypatrzyła go sobie tuż na wejściu. Biała koszulka, z czerwonym elementem, ciemne włosy. To ten moment kiedy krew uderza od stóp do głów. Kilka drinków później okazało się, że mają wspólnych znajomych. Stanęła obok i zażartowała: „możesz być moim ósmym krasnoludkiem, bo siedmiu już mam”. 
Została siódmą królewną, a on pierwszym krasnoludkiem.
I żyli długo i…
***
Nikt nie wiedział jak bardzo była sama. Jak wszystko w niej było zapętlone. Skulona jak kłębek wełny z supełkami marzyła tylko o tym, żeby ktoś pociągnął za jeden koniec… I żeby wszystko się rozwiązało, tocząc tak długo, aż kłębek zamieni się w linię prostą… 
Patrzyła w lustro, tak często widząc ten sam grymas. Oszukiwała się latami, w sukience kopciuszka, ze zgubionym pantofelkiem, którego nikt nie znalazł. Tym butem była ona,  tym jednym, nie całkiem do pary, rozłączonym, zagubionym, jeden taki, drugi inny, nie pasujący ani fason, ani rozmiar.
Ale przecież wmówić sobie można, że tak jest wygodnie.

***
Rok 2015.
Usiadła na tym balkonowym progu już chyba po raz ostatni. Rozejrzała się. Suszarki na pranie, sznurki porozwieszane na sąsiednich balkonach, ktoś obok podlewał pelargonie, ktoś wietrzył kołdrę. Pozazdrościła. Rytuału. Schematu. Powtarzalności. Wystawiła twarz do słońca. Kartka kalendarza, który trzymała na kolanach, trącana lekkim podmuchem ciepłego wiatru otworzyła się na szóstym lutego. Wschód słońca 7:09, zachód 16:31, znak zodiaku wodnik, imieniny Doroty i Bohdana. Zastanowiła się czy solenizanci dostali kwiatka. Albo wódkę. A może mieli alergię i byli abstynentami?
Ona nigdy nie dostawała. Ale przecież to nie o te kwiaty chodzi…
Wiało. Przygładziła włosy, wiatr tworzył raj dla serferów, tylko akwenu brak. Zalawirował kartkami z kalendarza, bingo, siódmy lipca. Pięć miesięcy wahania i rozterek, utarta droga do jedynej słusznej decyzji. O ile decyzje mogą być słuszne, może po prostu są mniej lub bardziej zgubne, może wymuszone, może dobrowolne, może jedyne z możliwych?
Więc, siedziała dalej, wgapiając się nieudolnie w grafikę z szeroko otwartym okiem, pomoc sąsiedzka, kawałek blachy na bloku, który z rzeczywistością nie miał nic wspólnego. No chociaż tyle…
Pożegnała się z jarzębiną, pomarańczową, nie czerwoną, widokiem na Lidla, i stację Orlenu, i aptekę kwiaty polskie.
O te, których nigdy nie dostawała.  Ale przecież to nie o te kwiaty chodzi…
Pociągnęła nosem, co stworzyło doskonałą otoczkę do dramatycznego (jej zdaniem) obrazu toczącej się sytuacji. Przecież tu ma taki duży parking (tam mały), tu ma dwa pokoje (tam jeden), tu ma balkon (tam nie)… 
Spojrzała we wspólne dla wszystkich niebo, mówiąc głośno…
- No przecież głupia, ty masz tutaj wszystko…
Za plecami usłyszała:
- Ale nie masz miłości…
***
Wiesz, ona wie, że będzie dobrze.
I, że mogła wtedy wyjechać jednak nad morze… 

Bądź… Niezmiennie. Zwyczajnie. Po prostu. Dla świata. Bo świat jest dla Ciebie. Otwiera dla Ciebie szeroko drzwi, nawet tam, gdzie mogą powstawać ściany. Bądź. Cegła po cegle buduj, twórz, osiągaj. 
Nie wiedziała jak to jest być pierwszą. Wygrała kiedyś konkurs wiedzy o patronce, nawet ze dwa razy pod rząd.  To tyle. Na przykład na wuefie nie umiała rzucić piłką palantową. Miała słabe ręce, krok w przód, zamach, i zawsze ta sama nieznośnie bliska odległość. Lepiej szło jej już skakanie w dal, była lekka, łatwo jej się było odbić. Albo bieg, na krótkie dystanse. (…) Teraz rzuca się jeszcze ciężej. Skok nie jest w dal. Dystansu brak, choć biec chce jak najdalej stąd. I ta niechęć do piłki z „palantem” w nazwie (…)
Siedzieli w domku chińskim, na siódmym schodku od dołu, i trzecim od góry. Betonowe, szare, zakurzone, zimne schody. Pociągnęła go za rękę, chodź. Przysunęła się trochę bliżej i szepnęła kilka słów na ucho. Uśmiech. Nie rób mi tak. Uśmiech. Szeptała dalej. Uśmiech. Wyciągnął przed siebie ręce, pokazał przedramiona. Uśmiech. Położyła mu palec na brodzie, odwróciła jego twarz w swoją stronę. Siedemnaście sekund igiełek tańczących w każdej komórce. Nikt mnie tak nigdy nie całował. Nigdy nikt. Poczuła, jak to jest być pierwszą. Na chwilę. Na moment. Na. Choćby do na, trzeba było dodać niby.
Czuj… Mocno, mocniej, najmocniej. Jak debiutujący muzyk poruszaj nieśmiało kolejne nadszarpnięte struny serca. Doprowadzaj do chóralnego śpiewu największych emocji, najgłębiej ukrytych między komorami, tętnicą i aortą. Batutą wyznaczaj tempo, metrum i dynamikę grającej w Twoim sercu orkiestry. Niech serce bije równym taktem, bądź jego dyrygentem.
Wyjęła telefon, napisała kilka słów. Szły pod rękę, mijając ludzi idących w tym samym kierunku. Ciężko stukało się w mały ekran jednocześnie idąc. Nierówny krok i drżenie rąk. Poruszyła telefonem, odwróciła ekran, wygodniej. Gra świateł, dźwięku, głosu, oparów alkoholu, tłumnie pod niebem Kalisza. Na balkonie w kolorowym rzędzie kamienic po prawej stronie stała para. Ona - czarna sukienka, na dużym, zaokrąglonym brzuchu, on oparty o barierki, za nią, z dłońmi na wysokości pępka. Napisała znów kilka słów. Widzisz, szturchnęła ją, wskazując na balkon. Widziała. Ilość decybeli, znacznie powyżej dopuszczalnej normy, wprawiała w drżenie okoliczne mury. I jej serce. Myślała, jakim echem rozbrzmiewają w jej głowie myśli. Jak ze sceny unosi się akcent „er”. Miała dziwną tendencję do wyłapywania akcentu rzucanego na konkretne głoski, sylaby. Uśmiech. Przypomniała sobie jego głos, melodię słów tworzących symfonię z każdego „sz”, „cz”, tak bardzo charakterystycznego, pół nuty i ćwierć, klucz wiolinowy, zabawnie zawinięty. Kręty labirynt drogi do jego serca. Uśmiech.
Uśmiechaj się… Niezmiennie. Z tym zabawnym stuknięciem zębami raz po raz. Do more of what makes you happy. Zawsze.
Wybrała najstaranniej jak umiała tekturowe pudełko malin. Wyjęła pojedyncze zielone listki, wplątane gdzieś pomiędzy. Plastikowe pudełko z borówką. Duża, ładna, dorodna. Jedna czwarta litra jagód, opłukanych pod bieżącą wodą. Cholera przecież wie, gdzie rosły. Czterysta mililitrów kremówki, ubijanej pożyczonym mikserem. Galaretka truskawkowa, choć truskawek nie było. Pokruszone ciastka krakuski nie wiadomo skąd, z chmurkowym wykończeniem obrzeża. Warstwa podwójna. Szklanka cukru pudru, dwa żółtka od kur z wolnego wybiegu, wiaderko serka, z naturalnego mleka, od naturalnej krowy. Szklanka mleka, od tej samej, albo innej, zawartość tłuszczu dwa procent. Serce włożone  w każdy ruch łyżeczką, tysiąc strzelających fajerwerków, tląca się iskra i ta nadzieja, dziewczynki z zapałkami. Zamknięcie oczu, wdech, wydech. Uśmiech.
Doświadczaj… Smakuj każdą chwilę najintensywniej jak potrafisz. Szczelnie zamknij w szczelnym słoiku, to co wydobędziesz w odpowiednim momencie. 
***
Nie wiem, czym jest wszystko najlepsze.