Odbieram ją z dworca PKP. Upalne powietrze wymieszane z gąszczem spalin zamazuje uliczny obraz. Toczący się miejski gwar, znacznie przekracza dopuszczalne sześćdziesiąt decybeli. Wchodzimy do niewielkiej kawiarni w centrum miasta. Otwieram ciężkie drzwi, przepuszczam ją przodem, widzę, jak staje na środku i zaczyna się nerwowo rozglądać.

Opieram się o dwie szare poduszki, to taka szarość w dwóch odcieniach, całość jaśniejsza i ciemniejsze kółka. Gdzieniegdzie jakiś pomarańczowy i czerwony pasek, taki jak na świadectwie, choć nigdy nie miałam. I takie białe elementy, tworzące wir. No w sumie kilka. A tu już miałam, nawet rok rocznie. Zdarza mi się wypić piwo, wówczas wiruje mi wszystko, oprócz pralki, której jeszcze nie mam.  Podnoszę się trochę wyżej, na wprost siebie mam komodę, z czarnym szkłem, odbija mi się w niej okno. Białe firany, do ziemi, kawałek kaloryfera, latarenka, czerwona świeca nadtopiona od słońca z boku. I upalona od góry. I jeszcze okulary. Kocie, przeciwsłoneczne. W teorii. W praktyce brak wąsów, a słońce razi.